fbpx

seks

Moet dat nou

Ik kan mij nog herinneren, dat toen ik een jaar of 18 jaar geleden voor een baas werkte, ik erachter kwam dat mijn mannelijke collega meer verdiende dan ik. Zelfde baan, zelfde ervaring en ik was ook nog eens hoger opgeleid. Ik was toen niet mans genoeg er tegenin te gaan. Maar pissig was ik wel en helaas gebeurt het nu 18 jaar later nog steeds volop. Wat zou er gebeuren als alle bedrijven het salaris van deze meer-verdienende mannen gingen bijstellen naar dat van hun minder-verdienende vrouwelijke collega’s?

Ik begrijp dat veel mannen een beetje zuchten en fronsen als het over Internationale Vrouwendag gaat en sommige vrouwen ook. Maar lieve mannen en vrouwen, het is helaas nog altijd nodig. En niet alleen in landen waar vrouwen geen rechten hebben, niet mogen stemmen, geen scholing mogen volgen, uitgehuwelijkt worden, besneden worden, gevangen gezet worden als ze zijn verkracht.

Zolang er geen gelijkwaardigheid is op het gebied van bijvoorbeeld salaris, opvoeding en seksualiteit blijft het nodig om vrouwen, meisjes, dochters, te wijzen op hun recht op gelijke behandeling.

Mijn moeder was nog van de generatie dat ze moest stoppen met werken nadat ze in het huwelijk was getreden. Ze heeft de officiële brief die ze hierover heeft ontvangen van de burgemeester bewaard. Vergis je niet de impact hiervan, ook op de volgende generatie. Onze moeders zijn ons voorbeeld. En al hebben wij alle vrijheid gekregen om ons te scholen en te ontwikkelen, toch hebben wij ook (onbewust en onbedoeld) beperkende gedachtes mee gekregen van onze moeders.

Mijn ouders vinden dat ze gelijkwaardig zijn. Ze kunnen samen klussen en koken en leggen elkaar geen beperkingen op omdat de één man is en de ander vrouw. Maar als ik een paar dagen wegga, vraagt mijn moeder wel of manlief het allemaal wel redt. En als manlief een paar dagen weggaat wordt die vraag níet gesteld. Net dat als aan manlief niet wordt gevraagd of het soms zwaar is om het huishouden, de kinderen en het werk te combineren en aan mij wel.

Ik ken voorbeelden in mijn directe omgeving van vrouwen die al hun uitgaven met bonnetjes moeten verantwoorden bij hun man (en andersom niet). Waarbij de man uit zijn hum is als de wc niet is schoongemaakt en zijn eten niet meteen op tafel staat als hij uit zijn werk komt. Mannen die denken dat het vrouwelijk libido eigenlijk niet bestaat, laat staan dat deze wel eens groter kan zijn dan hun eigen libido.

Dus ja, het is helaas nog nodig, Internationale Vrouwendag. Voor alle vrouwen die niet gelijk worden behandeld als mannen en alle mannen én vrouwen met beperkende gedachten.

Of je nu als vrouw vandaag wel of niet werkt, wel of niet kookt, wel of niet de boodschappen voor het weekend doet, doe het vandaag met het besef dat je vrijheid hebt in dit land, dat de wereld altijd aan je voeten ligt en de enige beperking die je hebt je eigen gedachtes zijn.

* So here is to superwomen: may we know them, may we be them, may we raise them. *

Liefs, Marieke

Volg Marieke op Instagram

supervrouwen bestaan

Het stormt

‘Hé, maar hoe gaat het nu met je?’ vraag ik een vriendin. ‘Het stormt.’ zegt ze. Ik kijk naar buiten. De takken van de bomen zwiepen alle kanten op en de eenzame fietser heeft moeite het stuur recht te houden en gaat in langzaam tempo tegen de wind in.

‘Ja, het stormt nogal’. ‘Néé ’, zegt ze, ‘het storm in mijn hoofd.’

Ik kijk naar haar en zie nu de wat verwarde blik in haar ogen en ze zucht diep. Een buitenstaander kan niet aan haar zien dat het stormt in haar hoofd, maar dat doet het wel. Ze staat onder grote spanning en er gebeurt van alles waar ze wel controle over wil hebben, maar waar ze geen controle over heeft, waar ze geen grip op krijgt.

‘Het voelt alsof de tuinstoelen door de tuin vliegen en ik kan alleen maar toekijken,’ zegt ze en ze vertelt me haar verhaal.

‘Ik vind dat je het super doet’, zeg ik. Ze kijkt me vragend aan.

‘Dat je toekijkt betekent dat je je niet laat meeslepen door de storm. Je observeert het en al snap ik je gevoel van machteloosheid, straks gaat de storm ook weer liggen. Iedere storm gaat uiteindelijk weer liggen.’ ‘Pfff,’ zegt ze, ‘het zal wel. En als de storm weer gaat liggen? Wat dan?’ ‘Dan ga je de schade opnemen. Je zet de stoelen weer overeind. En als er een stoel stuk is of beschadigd, dan ga je kijken of je hem zelf kan repareren of dat je iemand nodig hebt om je hierbij te helpen’.

‘Hmn’ Na enig stilzwijgend naar buiten kijken zegt ze: ‘Ik denk dat ik in een flinke Nederlandse storm zit, windkracht 10. Geen orkaan of Typhoon. Dus ik denk dat de schade uiteindelijk ook wel te overzien is. Maar het stormt wel.’

‘Misschien moeten wij onze eigen stormen ook namen gaan geven,’ zeg ik. ‘Dan kun je vragen hoe het met Jan gaat, in plaats van het vage ‘hoe gaat het nu met je’. ‘Ooooh Jan, ja die is nu een zacht briesje, gaat best goed. Of Harry. Ja, Harry. Ja, die klinkt lekker onschuldig, maar die begon als briesje en is inmiddels een ware orkaan!’

We maken allemaal stormen mee in ons leven. Grote en kleine. Soms laat je je meenemen door de storm en vlieg je alle kanten op. Soms bekijk je de storm van een afstandje en probeer je in te schatten hoe heftig de storm is.

En soms besef je dat je middenin de storm zit en bevind je je opeens in het oog van de orkaan. De enige plek waar het stil is terwijl je alles aan je voorbij ziet razen en jij naar boven kijkt en het eerste stukje blauwe lucht ziet.

‘Ik noem mijn storm Thomas,’ zegt ze. ‘Waarom? Zo heet mijn tandarts ook. Ik heb er nooit zin in maar kom er nou eenmaal niet onderuit. En als het straks klaar is ben ik er voorlopig weer even vanaf.’

We kijken uit het raam terwijl Storm Thomas nog even door raast, net als de storm buiten.

Ik zie dat de eerste zonnestralen alweer door proberen te breken.

Storm-23-02-1

You are f*cking SUPER!

Ik ken veel supervrouwen. Ik weet ook dat veel van die supervrouwen er zelf geen idee van hebben dat ze een supervrouw zijn; ze lijken niet zo veel te verschillen van elkaar, van andere vrouwen, maar ik vind ze super. De één werkt keihard en kan zichzelf altijd weer een schop onder de kont geven, de ander twijfelt chronisch aan haar kwaliteiten als moeder maar heeft ondertussen een paar fantastische leuke, zelfstandige kinderen rondlopen. De een heeft een geweldig eigen bedrijf en van de ander vind ik juist super omdat ze zo tevreden kan zijn met een in mijn ogen saai bestaan als huisvrouw.

De vrijgezelle, de gewenst kinderloze, de ongewenst kinderloze, de stiefmoeder, de adhd’er, de introverte, de gepassioneerde, de vrouwelijke vrouw, het afritsbroeken-type. Ze hebben stuk voor stuk superkrachten, allemaal op hun eigen manier. Het pad waar ze zich op bevinden is hun pad, met hun struggels. Maar het zijn supervrouwen.

De een heeft röntgenogen nodig om haar kinderen te doordringen, de andere een zwaard om alle demonen van zich af te slaan en de volgende neemt een aanloopje omdat ze er net achter is gekomen dat ze kan vliegen. Soms is een supervrouw een meisje van 15, soms is een supervrouw een vrouw van 90. Soms ben je een supervrouw omdat je als een blij ei door het leven gaat en soms juist omdat je laat zien dat je je superkut voelt, omdat je zegt dat je het juist even niet trekt.

Het is tegenwoordig normaal om op je telefoon te scrollen en je oordeel klaar te hebben over iedereen die voorbij komt, waarbij vrouwen worden neergesabeld omdat ze geen Kim Kardashian lippen hebben en misschien wel een grote reet, maar niet in de juiste vorm. Waarbij jonge meiden en vrouwen hun kracht willen halen uit zichzelf vergelijken met anderen, in plaats van het vuurtje in zichzelf te vinden en authentiek durven te zijn.

“Too often, women find it easier to criticise each other instead of building each other up”.

Maar Supervrouwen bestaan, je hebt het in je, je bent het al, je was het altijd al. Roep het naar je vriendin, je moeder, je zus, je dochter, je collega, je sportvriendinnen, je buurvrouw, de caissière, de pakketbezorger. Je bent een Supervrouw! En roep het naar jezelf, als je ’s morgens voor de spiegel staat voor je je cape omdoet.

You Are F*cking Super!

29