fbpx

Het stormt

‘Hé, maar hoe gaat het nu met je?’ vraag ik een vriendin. ‘Het stormt.’ zegt ze. Ik kijk naar buiten. De takken van de bomen zwiepen alle kanten op en de eenzame fietser heeft moeite het stuur recht te houden en gaat in langzaam tempo tegen de wind in.

‘Ja, het stormt nogal’. ‘Néé ’, zegt ze, ‘het storm in mijn hoofd.’

Ik kijk naar haar en zie nu de wat verwarde blik in haar ogen en ze zucht diep. Een buitenstaander kan niet aan haar zien dat het stormt in haar hoofd, maar dat doet het wel. Ze staat onder grote spanning en er gebeurt van alles waar ze wel controle over wil hebben, maar waar ze geen controle over heeft, waar ze geen grip op krijgt.

‘Het voelt alsof de tuinstoelen door de tuin vliegen en ik kan alleen maar toekijken,’ zegt ze en ze vertelt me haar verhaal.

‘Ik vind dat je het super doet’, zeg ik. Ze kijkt me vragend aan.

‘Dat je toekijkt betekent dat je je niet laat meeslepen door de storm. Je observeert het en al snap ik je gevoel van machteloosheid, straks gaat de storm ook weer liggen. Iedere storm gaat uiteindelijk weer liggen.’ ‘Pfff,’ zegt ze, ‘het zal wel. En als de storm weer gaat liggen? Wat dan?’ ‘Dan ga je de schade opnemen. Je zet de stoelen weer overeind. En als er een stoel stuk is of beschadigd, dan ga je kijken of je hem zelf kan repareren of dat je iemand nodig hebt om je hierbij te helpen’.

‘Hmn’ Na enig stilzwijgend naar buiten kijken zegt ze: ‘Ik denk dat ik in een flinke Nederlandse storm zit, windkracht 10. Geen orkaan of Typhoon. Dus ik denk dat de schade uiteindelijk ook wel te overzien is. Maar het stormt wel.’

‘Misschien moeten wij onze eigen stormen ook namen gaan geven,’ zeg ik. ‘Dan kun je vragen hoe het met Jan gaat, in plaats van het vage ‘hoe gaat het nu met je’. ‘Ooooh Jan, ja die is nu een zacht briesje, gaat best goed. Of Harry. Ja, Harry. Ja, die klinkt lekker onschuldig, maar die begon als briesje en is inmiddels een ware orkaan!’

We maken allemaal stormen mee in ons leven. Grote en kleine. Soms laat je je meenemen door de storm en vlieg je alle kanten op. Soms bekijk je de storm van een afstandje en probeer je in te schatten hoe heftig de storm is.

En soms besef je dat je middenin de storm zit en bevind je je opeens in het oog van de orkaan. De enige plek waar het stil is terwijl je alles aan je voorbij ziet razen en jij naar boven kijkt en het eerste stukje blauwe lucht ziet.

‘Ik noem mijn storm Thomas,’ zegt ze. ‘Waarom? Zo heet mijn tandarts ook. Ik heb er nooit zin in maar kom er nou eenmaal niet onderuit. En als het straks klaar is ben ik er voorlopig weer even vanaf.’

We kijken uit het raam terwijl Storm Thomas nog even door raast, net als de storm buiten.

Ik zie dat de eerste zonnestralen alweer door proberen te breken.

Storm-23-02-1

You are f*cking SUPER!

Ik ken veel supervrouwen. Ik weet ook dat veel van die supervrouwen er zelf geen idee van hebben dat ze een supervrouw zijn; ze lijken niet zo veel te verschillen van elkaar, van andere vrouwen, maar ik vind ze super. De één werkt keihard en kan zichzelf altijd weer een schop onder de kont geven, de ander twijfelt chronisch aan haar kwaliteiten als moeder maar heeft ondertussen een paar fantastische leuke, zelfstandige kinderen rondlopen. De een heeft een geweldig eigen bedrijf en van de ander vind ik juist super omdat ze zo tevreden kan zijn met een in mijn ogen saai bestaan als huisvrouw.

De vrijgezelle, de gewenst kinderloze, de ongewenst kinderloze, de stiefmoeder, de adhd’er, de introverte, de gepassioneerde, de vrouwelijke vrouw, het afritsbroeken-type. Ze hebben stuk voor stuk superkrachten, allemaal op hun eigen manier. Het pad waar ze zich op bevinden is hun pad, met hun struggels. Maar het zijn supervrouwen.

De een heeft röntgenogen nodig om haar kinderen te doordringen, de andere een zwaard om alle demonen van zich af te slaan en de volgende neemt een aanloopje omdat ze er net achter is gekomen dat ze kan vliegen. Soms is een supervrouw een meisje van 15, soms is een supervrouw een vrouw van 90. Soms ben je een supervrouw omdat je als een blij ei door het leven gaat en soms juist omdat je laat zien dat je je superkut voelt, omdat je zegt dat je het juist even niet trekt.

Het is tegenwoordig normaal om op je telefoon te scrollen en je oordeel klaar te hebben over iedereen die voorbij komt, waarbij vrouwen worden neergesabeld omdat ze geen Kim Kardashian lippen hebben en misschien wel een grote reet, maar niet in de juiste vorm. Waarbij jonge meiden en vrouwen hun kracht willen halen uit zichzelf vergelijken met anderen, in plaats van het vuurtje in zichzelf te vinden en authentiek durven te zijn.

“Too often, women find it easier to criticise each other instead of building each other up”.

Maar Supervrouwen bestaan, je hebt het in je, je bent het al, je was het altijd al. Roep het naar je vriendin, je moeder, je zus, je dochter, je collega, je sportvriendinnen, je buurvrouw, de caissière, de pakketbezorger. Je bent een Supervrouw! En roep het naar jezelf, als je ’s morgens voor de spiegel staat voor je je cape omdoet.

You Are F*cking Super!

29

Wees Super

Ontvang het laatste nieuws, de beste tips, de leukste interviews en ontdek de Supervrouw in jou!